1966 — 1970

1966 – 1970

Positie van de Partij van de Arbeid

In deze periode zie je voor het eerst een duidelijke terugval na het hoogtepunt van begin jaren ’60:

ongeveer 12 zetels (van de 39)

daling vanaf ±15 zetels in 1962

nog steeds één van de grootste partijen, maar minder dominant

Een tijdelijke dip: in 1970 zou de PvdA juist doorstoten naar 17 zetels. Maar 1966 laat al wel zien dat het electoraat beweeglijker wordt.

🔎 Wat verandert er in deze periode?

1. Einde van de “PvdA-piek”

De groei stopt en slaat om in verlies

Andere partijen winnen terrein

De PvdA blijft belangrijk, maar moet meer concurreren

2. Economische omslag (textielcrisis begint echt voelbaar te worden)

Sluiting en problemen in de textielindustrie

Werkloosheid en onzekerheid

Ironisch genoeg:

dit raakt juist de traditionele PvdA-achterban

maar leidt niet automatisch tot meer steun

3. Opkomst van nieuwe politiek

Doorbraak van vernieuwingspartijen zoals Democraten 66 (opgericht in 1966)

Meer kritische en minder verzuilde kiezers

Vooral jongeren en hoger opgeleiden kiezen anders

4. Ontzuiling wordt zichtbaar

Mensen stemmen minder “automatisch” PvdA

Meer wisselend stemgedrag

Begin van structurele verandering in het electoraat

Bestuurlijke positie

De PvdA was nog steeds:

een centrale bestuurspartij

betrokken bij coalities

leverancier van wethouders

Maar:

minder vanzelfsprekend leidend

meer afhankelijk van partners

Samengevat

De zesde raadsperiode (1966–1970) markeert:

👉 een tijdelijke terugval na het hoogtepunt van 1962
👉 eerste tekenen van ontzuiling en zwevende kiezers
👉 nog steeds een grote bestuurspartij — vier jaar later volgt herstel